عزم جزم
به نام خدا
این روزها که درگیر افزایش قیمتها هستم و دائم از زمین و آسمان در هر گعده و دور همی از وضعیت رها شده کشورم میشنوم، روزهایی که از نزدیک نظاره گر عملکرد مدیران نشسته بر سر سفره بیت المال هستم و حرص میخورم، از خودم میپرسم که آیا تصمیم درستی برای بازگشت به ایران گرفته ام یا نه؟!
سست که میشوم یاد بی تفاوتی همکار آلمانی ام از شهادت ده ها هموطن بی گناهم در جنگ اخیر می افتم، بیاد این می افتم که حتی در فضاهای مجازی آزادشان نمی توانستم براحتی از جنایاتشان بگویم. این دلم را آرامتر میکند. خبر پرتاب ماهواره های ایرانی هم امروز دلم را خنک کرد. این یعنی میشود هنوز به کشورم امیدوار بود و میشود تلاش کرد. در حال نوشتن این متن هستم که صدای زیبای اذان از تلویزیون کشورم روحم را جلا میدهد. نه قطعا تصمیمم درست بوده! انشالله که خدا عزمم را جزم کند و حساب و کتابهای دنیوی دلم را نلرزاند.
